Sacrum Profanum – Naturceare

Jak brzmi natura, kiedy troska o nią zmienia się w niepokój? Cztery kompozycje poprowadzą nas przez równonoc, cierpienie, wyschnięte pole i świt.

Naturceare łączy angielskie słowo nature ze staroangielskim ceare – troską, lękiem i zamartwianiem się. Nazywa stan, w którym zachwytu nad światem nie da się już oddzielić od obawy o jego przyszłość.

Koncert otworzy rozszerzona wersja Ritual for Changing Times – Spring Equinox autorstwa Tine Surel Lange. Artystyczne wideo z tancerką na tle lofockiej góry będzie jednocześnie wizualizacją dla publiczności i partyturą, z której czternastoosobowa orkiestra odczyta gesty oraz kierunki rozwoju dźwięku. Rytuał równonocy wyraża nadzieję, że ludzkość zdoła zmienić kurs i odzyskać pokorę wobec otoczenia.

Dokładnie pół wieku po premierze podczas festiwalu w Szirazie powróci Cahargah. Hell Is But a Sparkle of Our Futile Suffering irańskiej kompozytorki Fozié Majd. Na potrzeby pierwszego od 1976 roku wykonania opracowano partyturę i przygotowano głosy orkiestrowe. Cahargah odsyła do jednego z perskich systemów modalnych, natomiast dalsza część tytułu brzmi jak odwrócenie religijnego wyobrażenia: piekło nie jest przyszłą karą, lecz zaledwie odbłyskiem cierpienia przeżywanego już tutaj. Wobec wojny, represji i następstw brutalnie tłumionych protestów w Iranie zdanie to przestaje należeć wyłącznie do historii.

Dwa utwory zamówione przez Muzeum Narodowe w Warszawie wyrastają z malarstwa Józefa Chełmońskiego. W what field whispers Agata Zemla zagra na amplifikowanym obrazie polnym pełnym traw i źdźbeł. Dźwięki wyschniętej łąki połączą kryzys środowiskowy z pamięcią wyzysku chłopskich przodków. W Uhtceare Katariny Gryvul smyczki, głos i elektronika przywołają budzące się ptaki, a wraz z nimi nostalgię, samotność i świadomość przemijania.

Koncert stanie się rytuałem przechodzenia przez lęk, cierpienie i żałobę klimatyczną z nadzieją na zmianę i pytaniem „Co dalej?”.

‍

Materiały festiwalowe

‍