Robert Kabara

Jest laureatem serii nagród na konkursach skrzypcowych. Pełnił funkcję I koncertmistrza w stworzonej przez Krystiana Zimermana "Polish Festival Orchestra". Zrealizował jako solista dziesiątki nagrań płytowych, telewizyjnych i radiowych, wyróżnianych wielokrotnie przez krytykę i przemysł muzyczny. Od 1994 roku jest dyrektorem Orkiestry Sinfonietta Cracovia, którą prowadzi i rozwija w potrójnej roli - dyrygenta, koncertmistrza i solisty. Jednocześnie występuje - jako solista i kameralista - we wszystkich ważniejszych ośrodkach muzycznych w Polsce i poza granicami.

Gabriel Chmura

Edukację muzyczną rozpoczął u Adama Kopycińskiego, byłego dyrektora Opery Wrocławskiej. W 1957 wraz z rodziną wyemigrował do Izraela, gdzie kontynuował naukę. W 1964 podjął studia kompozytorskie, dyrygenckie i pianistyczne w Akademii Muzycznej w Tel Awiwie. W latach 1968-69 odbył studia w zakresie dyrygentury w École Normale de Musique w Paryżu u Pierre'a Dervaux, a następnie w wiedeńskiej Akademii Muzycznej pod kierunkiem Hansa Swarovsky'ego i Franco Ferrary w Sienie.

Jest laureatem wielu prestiżowych nagród w czołowych konkursach dyrygenckich na świecie, m.in. w 1970 zdobył I nagrodę na Konkursie Dyrygenckim w Besançon, w 1971 otrzymał Złoty Medal na Concorso Cantelli w Mediolanie oraz I nagrodę na Konkursie Herberta von Karajana w Berlinie.

Zadebiutował w 1974 spektaklem "Otello" Giuseppe Verdiego w Operze w Monachium, gdzie został następnie zaangażowany do przygotowania "Carmen" Georgesa Bizeta. Później prowadził opery: "Samson i Dalila" Camille’a Saint-Saënsa w Barcelonie, "Werther" Julesa Masseneta w Operze Paryskiej i "Le coq d'or" w Théâtre du Châtelet w Paryżu. Z National Arts Centre Orchestra nagrał "Da Ponte Cycle" Wolfganga Amadeusa Mozarta ("Wesele Figara", "Don Giovanni", "Così fan tutte").

Gabriel Chmura był dyrektorem artystycznym Opery w Aachen (1974-83), Bochumer Symphonie (1983-87), National Arts Centre Orchestra w Ottawie, Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach (2001-2007), głównym dyrygentem gościnnym OFUNAM Orchestra w Mexico City, Deutsches Symphonische Orchester Berlin, pierwszym dyrygentem gościnnym w Filharmonii Krakowskiej. Poza tym dyrygował czołowymi orkiestrami świata, takimi jak: Filharmonicy Berlińscy, Orchestre National de France, Montreal Symphony Orchestra, Israel Philharmonic Orchestra, Orkiestrą Symfoniczną NHK Tokyo, Orchestra Filharmonica di Roma, Nürnberger Philharmoniker. W Polsce stał za pulpitem dyrygenckim Orkiestry Filharmonii Poznańskiej, Orkiestry Filharmonii Bałtyckiej w Gdańsku, Orkiestry Teatru Wielkiego - Opery Narodowej w Warszawie.

Gabriel Chmura nagrywał z London Symphony Orchestra dla wytwórni Deutsche Grammophon, a także z Münchener Rundfunk Orchester i Rundfunk Symphonischer Berlin dla CBS. "Łazarz" Franza Schuberta, zarejestrowany pod kierunkiem artysty, został wyróżniony Grand Prix du Disque Mondial de Montreux. Nagrania "VI", "VII" i "VIII Symfonii" Josepha Haydna, dokonane z National Arts Centre Orchestra dla CBS, zostały uznane za "Best Choice" przez American Record Guide i uzyskały nominację do kanadyjskiej nagrody "Juno". Po sukcesie pierwszych dwóch płyt z muzyką polsko-mołdawskiego kompozytora - Mieczysława Weinberga, wydanych przez wytwórnię Chandos ("V Symfonia", "Sinfonietta nr 1", "IV Symfonia", "Symfonietta nr 2" i "Rapsod na tematy Mołdawskie"), Gabriel Chmura przystąpił do nagrania "XIV" i "XVI Symfonii" tego kompozytora.

Anna Dereszowska

Aktorka i wokalistka, urodzona w Mikołowie. Absolwentka Prywatnego Studium Muzycznego w Mikołowie pod patronatem ISME w klasie fortepianu. W 2003 ukończyła Akademię Teatralną w Warszawie. Jej debiut teatralny to rola Marii Antonownej w "Rewizorze" Mikołaja Gogola w reż. Andrzeja Domalika na scenie Teatru Dramatycznego w Warszawie 14 września 2002 roku. Od 2003 jest aktorką Teatru Dramatycznego w Warszawie, współpracuje także z warszawskimi teatrami: Studio Buffo i Teatr Syrena. Zagrała w licznych serialach oraz filmach m.in. „Lejdis”, „Tajemnica twierdzy szyfrów”, „Złotopolscy”, „Odwróceni”.

Od roku 2007 zwerbowana do współpracy z Machiną del Tango, realizuje swoją wielką pasję – śpiewanie.

Machina del Tango

Chociaż zawodowo artyści Machiny del Tango związani są z wieloma zespołami, to łączy ich wspólne zainteresowanie tangiem, szczególnie twórczością Astora Piazzolli. Doskonałe wyczucie różnych stylów i gatunków muzycznych czterech solistów zespołu powoduje, iż tango w ich wykonaniu zyskuje nową interpretację i energię.

Członkowie zespołu, to wybitni soliści i kameraliści młodego pokolenia – laureaci wielu prestiżowych nagród na konkursach i festiwalach muzycznych w kraju i za granicą. Zespół występował już w większości ważniejszych sal filharmonicznych w Polsce oraz na licznych festiwalach muzycznych i filmowych np. Tango Baile w Buenos Aires /Argentyna/ 2009 r.

Tango to smutek i radość, to ból i miłość, to żywioł i melancholia, to język Machiny...

Małgorzata Pańko

Studiowała w klasie śpiewu Krystyny Szostek-Radkowej w Akademii Muzycznej w Warszawie, którą ukończyła w 2003 dyplomem z wyróżnieniem "Magna Cum Laude". Swoje umiejętności doskonaliła na kursach mistrzowskich Marjany Lipovšek, Alfreda Burgstallera, Ileany Cotrubas, Denyce Graves, Alberta Zeddy, Claudii Eder, Margarity Lilovej, Izabelli Kłosińskiej i Toma Krause.

Została dwukrotną laureatką Międzynarodowego Konkursu Sztuki Wokalnej im. Ady Sari w Nowym Sączu, otrzymała I nagrodę na Konkursie Wykonawstwa Polskiej Pieśni Artystycznej w Warszawie oraz I nagrodę i Grand Prix na Konkursie Wokalnym w Dusznikach Zdroju. Ponadto była półfinalistką Konkursu Wokalnego im. Monserrat Caballé w Andorze i finalistką konkursu opery kameralnej w Rheinsbergu w Niemczech.

Małgorzata Pańko zadebiutowała w Teatrze Wielkim - Operze Narodowej w Warszawie w 2004 w roli Poliny w "Damie Pikowej" Piotra Czajkowskiego pod dyrekcją Kazimierza Korda. Na scenie warszawskiej Opery występuje również m.in. jako Madelon i Bersi w "Andrea Chénier" Umberto Giordana, Margret w operze "Wozzeck" Albana Berga, Trzecia Dama w "Czarodziejskim flecie" Wolfganga Amadeusa Mozarta, Zosia w "Zabobonie, czyli Krakowiakach i góralach" Karola Kurpińskiego, Ciotka Pelagia w "Magicznym Doremiku" Marty Ptaszyńskiej, Annina w "Traviacie" Giuseppe Verdiego. Ponadto współpracuje z Operą Śląską w Bytomiu (Maryna Mniszchówna w "Borysie Godunowie" Modesta Musorgskiego), Operą Nova w Bydgoszczy (Jaś w "Jasiu i Małgosi" Engelberta Humperdincka) i Operą Bałtycką w Gdańsku (Olga w "Eugeniuszu Onieginie" Czajkowskiego).

Artystka często wykonuje także dzieła oratoryjno-kantatowe (m.in. msze Mozarta i Gioacchino Rossiniego, "Requiem" Mozarta i Verdiego, "9. Symfonię" Ludwiga van Beethovena, "Stabat Mater" Giovanniego Battisty Pergolesiego, Antonio Vivaldiego, Antonína Dvořáka, Karola Szymanowskiego, kantatę "Aleksander Newski" Sergiusza Prokofiewa, "Te Deum" Kurpińskiego, oratorium "Piłat" Franka Martina, "Polskie Requiem" Krzysztofa Pendereckiego), utwory kameralne oraz pieśni, m.in. Fryderyka Chopina, Mieczysława Karłowicza, Szymanowskiego, Tadeusza Bairda, Ferenca Liszta, Sergiusza Rachmaninowa, Richarda Straussa, Gustava Mahlera, Dmitrija Szostakowicza, Antona Weberna. Występowała z orkiestrami - Filharmonii Narodowej, Białostockiej, Pomorskiej w Bydgoszczy, Kaliskiej, Krakowskiej, Łódzkiej (tournée po Francji w 2000), Wrocławskiej, Zabrzańskiej, a także Polską Orkiestrą Radiową, Sinfonią Viva, Orkiestrą Akademii Beethovenowskiej, Narodową Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia. Śpiewała pod batutą takich dyrygentów, jak Łukasz Borowicz, Tomasz Bugaj, Jacek Kaspszyk, Kazimierz Kord, Marcin Nałęcz-Niesiołowski, Grzegorz Nowak, Antoni Wit, Lawrenc Foster. Współpracuje też z warszawską Filharmonią im. Romualda Traugutta. Brała udział w festiwalach w kraju, m.in. w Dusznikach Zdroju, Warszawie (Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej "Warszawska Jesień", Wielkanocny Festiwal Ludwiga van Beethovena), Świnoujściu, jak również za granicą - w Austrii, Czechach, Niemczech, Rosji, na Słowacji, we Francji, Włoszech i w Korei Północnej. W 2006 śpiewała partię Old Lady w koncertowym wykonaniu "Kandyda" Leonarda Bernsteina, w 2008 - w koncertowym wykonaniu "Lodoïski" Luigi Cherubiniego, które zostało zarejestrowane i wydane na płycie CD (Warner Music Poland).

Małgorzata Kosińska, Polskie Centrum Informacji Muzycznej
Źródło: http://www.culture.pl/pl/culture/artykuly/os_panko_malgorzata

Jerzy Maksymiuk

Jerzy Maksymiuk jest jednym z najwybitniejszych dyrygentów polskich i niezwykłą osobowością twórczą. Urodził się w roku 1936 w Grodnie. Studiował grę na fortepianie u Jerzego Lefelda, kompozycję u Piotra Perkowskiego i dyrygenturę u Bogusława Madeya w warszawskiej PWSM. Jest laureatem Konkursów Kompozytorskich im. G.Fitelberga oraz im. A. Malawskiego oraz Konkursu Pianistycznego im. I. J.Paderewskiego.

W 1972 roku Jerzy Maksymiuk założył Polską Orkiestrę Kameralną. Trzy lata później został pierwszym dyrygentem Wielkiej Orkiestry Symfoniczej Polskiego Radia (WOSPR) w Katowicach, z którą odbył wiele tournée po całej Europie i dwukrotnie po Stanach Zjednoczonych, oraz dokonał wielu nagrań (płyta z Koncertami skrzypcowymi Szymanowskiego z Konstantym A. Kulką została nagrodzona „Diapason d`Or").

Prawdziwym sukcesem okazał się angielski debiut Polskiej Orkiestry Kameralnej (POK). Zaowocował on kontraktem z wytwórnią płytową EMI oraz koncertami na wielu renomowanych festiwalach, otwierając przed Maksymiukiem wielką karierę międzynarodową. Nagrał on z POK dla EMI kilkanaście płyt z muzyką od baroku (m.in. Cztery pory roku Vivaldiego z Krzysztofem Jakowiczem), poprzez Haydna, Mozarta, Rossiniego, Mendelssohna, Griega, Czajkowskiego aż po muzykę współczesną. Zespół i jego szef byli wielokrotnie wyróżniani prestiżowymi nagrodami, m.in. dwukrotnie otrzymali nagrodę krytyków „Orfeusz" na Festiwalu „Warszawska Jesień" oraz - również dwukrotnie - „Wiener Flötenuhr" za nagranie koncertów fortepianowych Mozarta.

W 1983 roku Jerzy Maksymiuk został pierwszym dyrygentem BBC Scottish Symphony Orchestra. Podczas licznych tournée po Europie dwukrotnie odwiedził z tym zespołem Polskę. Ponadto nagrał dla firmy Hyperion cztery płyty z cyklu „Romantic Piano Concerto", a jedna z nich (z Koncertani fortepianowymi No. 1 i 2 Nicolasa Medtnera) otrzymała nagrodę pisma „Gramophone" jako najlepsza płyta roku 1992. Rok później tę samą nagrodę otrzymała kolejna płyta Jerzego Maksymiuka i BBC Scottish Symphony Orchestra - tym razem za nagranie utworów współczesnego kompozytora szkockiego Jamesa MacMillana. W uznaniu za dziesięcioletnią pracę z tą orkiestrą dyrygent został uhonorowany tytułem Conductor Laureate, a w 1990 roku otrzymał honorowy tytuł Doctor of Letters Strathclyde University w Glasgow. Na początku lat 90-tych współpracował z English National Opera, gdzie przygotował Don Giovanniego Mozarta oraz Zemstę nietoperza Johanna Straussa.

Maksymiuk występował gościnnie z tak renomowanymi zespołami jak London Symphony Orchestra, London Philharmonic, Philharmonia Orchestra, Orchestre National de France, Tokyo Metropolitan Symphony Orchestra, Izraelska Orkiestra Kameralna, oraz Los Angeles Chamber Orchestra. Jednocześnie stale współpracuje z polskimi zespołami, głównie z Sinfonią Varsovią, której trzon stanowią muzycy Polskiej Orkiestry Kameralnej. Z Sinfonią Varsovią i Piotrem Palecznym nagrał w 2000 roku dla firmy BeArTon album Koncerty Fortepianowe Fryderyka Chopina na podstawie Wydania Narodowego pod red. Jana Ekiera, uhonorowany nagrodą „Fryderyk 2002" i Złotą Płytą. W rok później w tym samym składzie i dla tej samej firmy zarejestrował album The Best of Paderewski nominowany do nagrody „Fryderyk 2001". W 2002 roku dla firmy BeArTon nagrał z Sinfonią Varsovią i Januszem Olejniczakiem album z muzyką Wojciecha Kilara nominowany do nagrody „Fryderyk 2002" w kategorii Najwybitniejsze Nagrania Muzyki Polskiej, w roku 2004 za album z muzyką H. M. Góreckiego otrzymał dwie nagrody „Fryderyk 2003" w kategoriach: Muzyka Współczesna i Najwybitniejsze Nagrania Muzyki Polskiej. W 2005 Maksymiuk otrzymał kolejnego „Fryderyka" za album z muzyką Witolda Lutosławskiego zrealizowany po raz pierwszy w Polsce i na świecie w nowej technologii super-audio. W roku 2005 artysta został wyróżniony nagrodą Ministra Kultury w dziedzinie muzyki - Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze - Gloria Artis", a w 2006, z okazji 70. urodzin, otrzymał Brylantową Batutę PR.

Maxim Vengerov

Maxim Vengerov, określany jest jako jeden z najznakomitszych i najwybitniejszych współczesnych skrzypków świata. Po raz pierwszy wystąpił publicznie w wieku 5 lat, w wieku lat 10, jako uczeń Galiny Tourchaninowej i profesora Zakhara Bron’a zdobył pierwszą nagrodę na Międzynarodowym Konkursie im. Henryka Wieniawskiego juniorów. W roku 1990, wygrywa Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy Carla Flescha potwierdzając swoją reputację muzyka najwyższego, światowego formatu. Wśród licznych laurów zdobytych przez Maxima Vengerova są między innymi: nagroda młodego artysty roku wg Grammophone, nagroda Ritmo dla Artysty Roku 1994 w Hiszpanii, tytuł Płyty Roku Grammophone oraz nominacje do nagrody Grammy jako solista i album roku, nagroda Edisona za najlepsze nagranie koncertu, Artysta Roku Grammophone w 2002 oraz nagroda Grammy 2004 dla najlepszego solisty za nagranie koncertów Brittena i Waltona. W maju 2000 roku Maxim Vengerov podpisał ekskluzywny kontrakt z EMI Classic. W 1997 Vengerov został pierwszym w historii muzykiem klasycznym mianowanym honorowym ambasadorem muzyki UNICEF. W tej roli artysta wielokrotnie spotykał się i występował dla dzieci m.in. w Ugandzie, Harlemie, Tajlandii i Kosowie. Praca ta dała mu możliwość zarówno inspiracji i zainteresowania muzyką młodzieży na całym świecie jak i pozyskiwania funduszy na rzecz UNICEF. Inną pasją Vengerova jest zaangażowanie w działalność pedagogiczną i kursy mistrzowskie, które chętnie prowadzi. Jedno z takich zdarzeń, zarejestrowane przez telewizję Channel Four złożyło się na dokument o Vengerovie zatytułowany „Playing by Heart” pokazywany podczas Festiwalu w Cannes w 1999 roku. Od października 2000 Vengerov jest profesorem skrzypiec w Musikhochschule des Saarlandes. Maxim Vengerov regularnie koncertuje ze wszystkimi najważniejszymi orkiestrami i dyrygentami, występując zarówno jako solista jak i dyrygent. Zadebiutował na skrzypcach barokowych przy akompaniamencie Trevora Pinnocka, ostatnio jego uwagę przyciąga altówka. Jego liczne koncerty oraz trasy koncertowe, czy to solo czy w duecie, odbywają się na całym świecie. Sezon 2004/05 Vengerov rozpoczął z filharmonikami nowojorskimi oraz z Londyńską Orkiestrą Symfoniczną. Koncertował na Dalekim Wschodzie aż do końca 2004 z nowym, wirtuozowskim programem, który został także zarejestrowany i wydany przez EMI. Rok 2005 był rokiem przerwy w koncertach i jednocześnie ciężkiej pracy – Vengerov studiował improwizację z Didierem Lockwoodem oraz przygotowywał nowy koncert na altówkę skomponowany specjalnie dla niego przez Benjamina Yusupova. Światowa premiera z towarzyszeniem NDR Orchestra miała miejsce w Hanowerze w maju 2005 r. W 2006 roku Vengerov powrócił do regularnego koncertowania występując na światowym turnee z koncertami skrzypcowymi Mozarta (z UBS Verbier Festiwal Chamber Orchestra) oraz z pojedynczymi recitalami wypełnionymi twórczością m.in. Mozarta, Beethovena, Prokofieva i Szostakowicza. Ostatnio Maxim Vengerov odnowił i zacieśnił więzi także z Polską. Koncertuje z orkiestrami Sinfonia Varsovia, Sinfonietta Cracovia i Filharmonii Bałtyckiej. W październiku 2006 roku, na zakończenie XIII Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. Henryka Wieniawskiego, wystąpił w Poznaniu z orkiestrą Sinfonia Varsovia pod dyrekcją Andrzeja Boreyki, a w czerwcu 2009 roku przyjął stanowisko przewodniczącego jury 14. edycji tego konkursu, która odbyła się w październiku 2011 roku.

Erzhan Kulibaev

Finalista XIV Konkursu im. Wieniawskiego, gdzie został nagrodzony wyróżnieniem „Młodego Jury”. Wykształcenie muzyczne odebrał w Ałma-Acie /Kazachstan/ i w Konserwatorium Moskiewskim, a od 2004 jest studentem w klasie słynnego Zachara Brona w The Queen Sofia High School of Music w Madrycie. Jest zwycięzcą w międzynarodowych konkursach skrzypcowych: im. Demidovskiego w Jekatierinburgu /d. Świerdłowsk/, w Lizbonie, Nowosybirsku i w berlińskim Konkursie im. Hindemitha. Wielokrotnie występował jako solista z orkiestrami w Astanie, Nowosybirsku, Moskwie i Petersburgu, jak również licznymi orkiestrami zagranicznymi w Europie i na świecie. Jest częstym gościem koncertów w madryckim National Auditorium oraz w królewskim pałacu Prado. W Hiszpanii odbył także dwa tournées, występując pod batutą V. Ashkenasi’ego i A. Posada. Gra na stradivariusie ‘Rode’ /1722/, użyczonym przez Maggini Foundation.

Rafał Kwiatkowski

Rafał Kwiatkowski zdobywał laury w licznych młodzieżowych konkursach wiolonczelowych w Polsce i USA, a solistyczną karierę na światowych estradach rozpoczął dzięki zwycięstwom w międzynarodowych konkursach w Viňa del Mar w Chile /1996/, w Lublanie i w Lipsku /oba 1998/. W 1999 r. zwyciężył w Światowym Finale Konkursu Young Concert Artists w Nowym Jorku, a w 2002 r. zdobył II nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Paulo Cello w Helsinkach. Koncertuje, oprócz Europy, w obu Amerykach, Afryce i w Azji - podczas japońskiego tournée wystąpił m.in. z recitalem w Suntory Hall w Tokio. Po nowojorskim debiucie w Y Hall oraz Carnegie Hall (1999) wielokrotnie odbywał tournées po USA. Na scenach polskich występuje z najlepszymi zespołami, jak również współpracuje z wieloma zagranicznymi orkiestrami - w Los Angeles, Bogocie, Santiago, Moskwie, Helsinkach, Budapeszcie i w Monachium. Scena muzyczna łączy go ze znakomitymi dyrygentami: K. Pendereckim, S. Skrowaczewskim i A. Witem oraz muzykami: V. Brodskim, K. Kulką i W. Malickim wśród wielu innych. Jest zapraszany do udziału w renomowanych festiwalach na całym świecie. Z zamiłowaniem uprawia też kameralistykę. W lutym 2009r. zagrał serię koncertów z Krystianem Zimermanem, uczestnicząc w wykonaniu kwintetów fortepianowych G. Bacewicz, które to przedsięwzięcie zostało uwieńczone nagraniem płyty dla Deutsche Grammophon . Ma też w swoim dorobku fonograficznym liczące się pozycje /Koncert Lutosławskiego, Koncerty Pendereckiego/, nagradzane ‘Fryderykami’ /dwukrotnie w 2005/.