Robert Kabara

Jan Lisiecki

Krytycy nazywają Jana Lisieckiego "arystokratą fortepianu" oraz "unikalnym talentem", chwaląc jego "zdumiewającą poetykę i pełne wyobraźni interpretacje."

Jako czternastolatek, pianista wyrobił już sobie pozycję na kanadyjskiej i międzynarodowej scenie muzycznej. Z orkiestrą zadebiutował w wieku 9 lat (koncert z Calgary Civic Symphony). Został także najmłodszym w historii zwycięzcą Konkursu dla Wykonawców Koncertów w Calgary. Od tego czasu artysta wystąpił z orkiestrami więcej niż 35 razy w Kanadzie i za granicą, m.in. z Orkiestrą National Arts Centre, L'Orchestre Symphonique du Quebec, Minnesota Orchestra oraz National Academy Orchestra.

Lisiecki występował m.in. w Carnegie Hall, Kaufman Hall oraz wielu innych salach koncertowych USA, Wlk. Brytanii, Francji, Polski, Japonii i Kanady, z takimi artystami, jak Yo-Yo Ma, James Ehnes i Emanuel Ax. Współpracował z Pinchasem Zukermanem, New Zealand String Quartet, Quatour Ebene, Jamesem Campbellem i wieloma innymi muzykami.

W Kanadzie, artysta zdobył niezliczone nagrody i wyróżnienia, m.in. w 2008 roku - Nagrody Główne na Krajowym Konkursie Muzycznym (czerwiec 2008) i Kanadyjskim Festiwalu Muzycznym (sierpień 2008, jako najmłodszy laureat w historii festiwalu). Osiągnął także sukcesy na sześciu międzynarodowych konkursach w Stanach Zjednoczonych, Wlk. Brytanii i Japonii, w tym dwie pierwsze nagrody oraz wysokie miejsca w pozostałych konkursach.

Lisiecki często daje koncerty na rzecz instytucji charytatywnych, m.in. David Foster Foundation, Polskiej Akcji Humanitarnej oraz Fundacji "Wish Upon a Star". W czerwcu 2008 Jan Lisiecki został młodzieżowym reprezentantem UNICEFu w Kanadzie.

Artysta występował także dla licznych osobistości świata polityki i władzy, m.in. z recitalem w Rideau Hall przed Jej Ekscellencją Gubernatorem Generalnym Kanady, Michaëlle Jean, która w liście do artysty napisała: "Jesteś dziś inspiracją zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych ze wszystkich zakątków Kanady."

Jacek Kaspszyk

Polski dyrygent. Był m.in. dyrektorem muzycznym Wielkiej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia i Telewizji w Katowicach, Capital Radio Wren Orchestra w Londynie tystyczny Teatru Wielkiego - Opery Narodowej w Warszawie. Od 2007 Dyrektor Artystyczny Orkiestry Symfonicznej Filharmonii im. Witolda Lutosławskiego we Wrocławiu, a od stycznia 2009 dyrektor muzyczny NOSPR - Narodowej Orkiestry Polskiego Radia w Katowicach.

Absolwent Akademii Muzycznej w Warszawie, gdzie studiował teorię muzyki i kompozycję oraz dyrygenturę w klasie Stanisława Wisłockiego. Laureat III nagrody na Konkursie dyrygenckim im. Herberta von Karajana w Berlinie.

Dyryguje gościnnie renomowanymi orkiestrami, np. Berliner Philharmoniker, Orchestre National de France, orkiestry filharmoniczne w Sztokholmie, Oslo i Pradze, Filharmonia Flandryjska, Orkiestra Radia Bawarskiego, Wiener Symphoniker, Rundfunk-Sinfonieorchester w Berlinie, Orchestre de Paris, Orquesta Nacional de España, Filharmonia i Yomiuri Nippon Orchestra w Tokio, orkiestry symfoniczne w Hongkongu i Nowej Zelandii, a na kontynencie amerykańskim San Diego Symphony, Cincinnati Symphony, Winnipeg Symphony i Calgary Symphony.

Ceniony dyrygent operowy, dyrygował, m.in. w teatrach w Lyonie, Bordeaux, Sztokholmie, Düsseldorfie, Zurychu, Detroit, Glasgow, Leeds, w Angielskiej Operze Narodowej czy w paryskiej Operze Komicznej. Współpracuje z Filharmonią Narodową, orkiestrą Sinfonia Varsovia, Warszawską Operą Kameralną oraz Warszawską Orkiestrą Symfoniczną.

Jacek Kaspszyk ma w dorobku liczne nagrania płytowe, m.in. dla EMI i Collins Classics. Jego nagranie Concerto Lugubre Tadeusza Bairda z WOSPRem wyróżniono nagrodą Edisona, a nagranie Króla Rogera z Teatrem Wielkim – Operą Narodową zyskało pozytywną recenzję w magazynie Gramphone oraz nominację do Nagrania Roku Magazynu Muzycznego BBC.

Krzysztof Jakowicz

Wybitny polski skrzypek, wysoko ceniony przez wielkiego kompozytora Witolda Lutosławskiego, który powierzał artyście polskie prawykonania wszystkich swoich utworów skrzypcowych (m.in. Łańcuch II – partia w wersji orkiestry, Subito – ostatnie dzieło mistrza). Krzysztof Jakowicz wykonywał je również pod batutą kompozytora poza granicami kraju.

Ukończył Liceum Muzyczne we Wrocławiu. W latach 1958-63 studiował wiolinistykę u Tadeusza Wrońskiego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, gdzie uzyskał dyplom z wyróżnieniem. W latach 1965-66 wyjechał studować na Indiana University w Bloomington w Stanach Zjednoczonych jego pedagogami byli Josef Gingold i Janos Starker oraz Henryk Szeryng. Już w czasie studiów zdobywał znaczące laury na międzynarodowych konkursach skrzypcowych: w 1959 zajął I miejsce w Konkursie im. Eugène Ysaya w Warszawie oraz III miejsce w Konkursie Muzycznym odbywającym się w ramach Światowego Festiwalu Młodzieży w Wiedniu. W 1962 roku zdobył III nagrodę i nagrodę specjalną Henryka Szerynga na IV Międzynarodowym Konkursie im. H. Wieniawskiego w Poznaniu, a w roku 1970 otrzymał nagrodę specjalną Konkursu im. George Enescu w Bukareszcie. Artysta wielokrotnie zapraszany był do udziału w festiwalach o światowej renomie, jak: Warszawska Jesień, Festiwal Dwóch Światów w Spoleto, Berliner Festspiele, Festival de Paris, Festival Vlaanderen, Wiener Festwochen oraz w festiwalach w Edynburgu, Londynie i Bregenz. W latach 1966-68 współpracował z Warszawskim Kwintetem Fortepianowym, początkowo jako drugi, a później jako pierwszy skrzypek po rezygnacji Bronisława Gimpla.

Krzysztof Jakowicz prowadzi aktywne życie koncertowe – występował z recitalami w Europie, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Australii, Nowej Zelandii, Japonii i Izraelu, oraz jako solista i z takimi orkiestrami jak: English Chamber Orchestra, Filharmonia Izraelska, Wiener Symphoniker, Bamberger Symphoniker, BBC Scottish Symphony Orchestra, Sinfonia Varsovia, Orkiestra Filharmonii Narodowej, Wielka Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia, ORTF z Wiednia, Accademia di Santa Cecilia w Rzymie, WDR z Kolonii, Orchestra National de France. Występował na wielu festiwalach muzycznych takich jak: Festiwal Dwóch Światów w Spoleto, Berliner Festspiele, Warszawska Jesień, w festiwalach w Edynburgu, Londynie i Bregenz, a także Festival De Paris, Festival Vlaanderen, Wiener Festwochen. Jest wykonawcą tanga argentyńskiego.

Laureat nagród Ministerstwa Kultury i Sztuki oraz Ministerstwa Spraw Zagranicznych pierwszego i drugiego stopnia za upowszechnianie kultury polskiej poza granicami kraju. Otrzymał również nagrodę Związku Kompozytorów Polskich za wielokrotne wykonania polskiej muzyki współczesnej. W 1986 roku za najlepsze wykonanie utworu polskiego kompozytora na festiwalu "Warszawska Jesień" (Łańcuch II - Witolda Lutosławskiego) otrzymał statuetkę Orfeusza, a w 1989 roku za płytę z tym utworem, został uhonorowany nagrodą krytyków francuskich Diapason d'Or. W 1995 roku z okazji 50-lecia Organizacji Narodów Zjednoczonych wystąpił na uroczystym koncercie w Paryżu z I Koncertem Karola Szymanowskiego. W 1997 otrzymał za nagranie Partity Witolda Lutosławskiego nagrodę fonograficzną Fryderyk '97. Odznaczony został również Złotym Krzyżem Zasługi.

Kameleon

Założony w wyniku ustabilizowania się składu stałych muzyków współpracujących z Hadrianem Filipem Tabęckim, zespół dość późno - bo 26 kwietnia 2002 roku obrał sobie nazwę Kameleon - na cześć filmu Janusza Kijowskiego pod tym samym tytułem (muzykę do filmu napisał Hadrian Filip Tabęcki, a wykonywali przyszli członkowie zespołu Kameleon). Kameleon specjalizuje się w interpretatorskim mocno improwizowanym stylu akompaniamentu dla wykonawców piosenki aktorskiej, jak i twórczemu wykonywaniu muzyki instrumentalnej i teatralnej. Bazą działalności zespołu są aranżacje i kompozycje Hadriana Filipa Tabęckiego. Kameleon wypracował własny system pracy i brzmienie zespołu.

Gabriel Chmura

Edukację muzyczną rozpoczął u Adama Kopycińskiego, byłego dyrektora Opery Wrocławskiej. W 1957 wraz z rodziną wyemigrował do Izraela, gdzie kontynuował naukę. W 1964 podjął studia kompozytorskie, dyrygenckie i pianistyczne w Akademii Muzycznej w Tel Awiwie. W latach 1968-69 odbył studia w zakresie dyrygentury w École Normale de Musique w Paryżu u Pierre'a Dervaux, a następnie w wiedeńskiej Akademii Muzycznej pod kierunkiem Hansa Swarovsky'ego i Franco Ferrary w Sienie.

Jest laureatem wielu prestiżowych nagród w czołowych konkursach dyrygenckich na świecie, m.in. w 1970 zdobył I nagrodę na Konkursie Dyrygenckim w Besançon, w 1971 otrzymał Złoty Medal na Concorso Cantelli w Mediolanie oraz I nagrodę na Konkursie Herberta von Karajana w Berlinie.

Zadebiutował w 1974 spektaklem "Otello" Giuseppe Verdiego w Operze w Monachium, gdzie został następnie zaangażowany do przygotowania "Carmen" Georgesa Bizeta. Później prowadził opery: "Samson i Dalila" Camille’a Saint-Saënsa w Barcelonie, "Werther" Julesa Masseneta w Operze Paryskiej i "Le coq d'or" w Théâtre du Châtelet w Paryżu. Z National Arts Centre Orchestra nagrał "Da Ponte Cycle" Wolfganga Amadeusa Mozarta ("Wesele Figara", "Don Giovanni", "Così fan tutte").

Gabriel Chmura był dyrektorem artystycznym Opery w Aachen (1974-83), Bochumer Symphonie (1983-87), National Arts Centre Orchestra w Ottawie, Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach (2001-2007), głównym dyrygentem gościnnym OFUNAM Orchestra w Mexico City, Deutsches Symphonische Orchester Berlin, pierwszym dyrygentem gościnnym w Filharmonii Krakowskiej. Poza tym dyrygował czołowymi orkiestrami świata, takimi jak: Filharmonicy Berlińscy, Orchestre National de France, Montreal Symphony Orchestra, Israel Philharmonic Orchestra, Orkiestrą Symfoniczną NHK Tokyo, Orchestra Filharmonica di Roma, Nürnberger Philharmoniker. W Polsce stał za pulpitem dyrygenckim Orkiestry Filharmonii Poznańskiej, Orkiestry Filharmonii Bałtyckiej w Gdańsku, Orkiestry Teatru Wielkiego - Opery Narodowej w Warszawie.

Gabriel Chmura nagrywał z London Symphony Orchestra dla wytwórni Deutsche Grammophon, a także z Münchener Rundfunk Orchester i Rundfunk Symphonischer Berlin dla CBS. "Łazarz" Franza Schuberta, zarejestrowany pod kierunkiem artysty, został wyróżniony Grand Prix du Disque Mondial de Montreux. Nagrania "VI", "VII" i "VIII Symfonii" Josepha Haydna, dokonane z National Arts Centre Orchestra dla CBS, zostały uznane za "Best Choice" przez American Record Guide i uzyskały nominację do kanadyjskiej nagrody "Juno". Po sukcesie pierwszych dwóch płyt z muzyką polsko-mołdawskiego kompozytora - Mieczysława Weinberga, wydanych przez wytwórnię Chandos ("V Symfonia", "Sinfonietta nr 1", "IV Symfonia", "Symfonietta nr 2" i "Rapsod na tematy Mołdawskie"), Gabriel Chmura przystąpił do nagrania "XIV" i "XVI Symfonii" tego kompozytora.