Sinfonietta Cracovia w kończącym się roku dała mi bardzo wiele powodów do autentycznej satysfakcji, a ze wszystkich koncertów tego zespołu najbardziej utkwił mi w pamięci kwietniowy wieczór z muzyką Szostakowicza z Aleksandrem Toradze w roli solisty. Kontrowersyjna, choć hipnotyzująca, interpretacja I Koncertu fortepianowego Szostakowicza dała mi zupełnie nowe możliwości patrzenia na to dzieło, a sposób, w jaki orkiestra akompaniowała soliście (bez dyrygenta, jedynie z pomocą koncertmistrza Robetra Kabary) spełniał moje najwyższe wymagania.

To był piękny muzyczny wieczór zakończony brawurową interpretacją sekstetu Piotra Czajkowskiego Souvenir de Florence pod dyrekcją samego Jubilata.

Program koncertu otwierały dwa kameralne utwory wchodzące w skład monumentalnego "Polskiego reuqiem" - "Agnus Dei" i "Chaconne"[..] Obie kompozycje prowadzone od pulpitu koncertmistrza Roberta Kabary orkiestra Sinfonietta Cracovia wykonała mistrzowsko. Pokazała, co znaczy jedność brzmienia i piękno kameralnej muzyki. Czym są dynamiczne i artykulacyjne niuanse nie tylko w solowo traktowanej orkiestrze, ale też doskonale zespolonym tutti.

Chwilę później krakowianie usłyszeli po raz pierwszy koncert na róg i orkiestrę "Winterreise", jedno z najnowszych dzieł Pendereckiego [...] Do wykonania nie można mieć zastrzeżeń. Chorwacki waltornista Radovan Vlatković zabłysnął wirtuozerią i potęgą brzmienia. Prowadzona zaś przez Johna Neala Axelroda orkiestra okazała się znakomitym instrumentem współkoncertującym z solistą.

[...] dotąd nie słyszałam tak zwiewnych smyczków w mozartowskiej uwerturze ani tak pięknie "wyśpiewanego" "Andante cantabile" z "Symfonii Jowiszowej", i tak wydobytych wszystkich polifonicznych wątków w jej finale.

Po przerwie Maxim Vengerov i Sinfonietta Cracovia oczarowali słuchaczy "III Symfonią" Brahmsa. Puryści mogli zarzucić tej interpretacji ekstrawertyczność ekspresji bliższą estetyce Czajkowskiego, niż naszemu dotychczasowemu wyobrażeniu o powadze i skupieniu brahmsowskich emocji, ale mnie się taki Brahms podobał. Nie stracił głębi, zyskał niespodziewaną żywość i grację, a orkiestra pod batutą Vengerova czarowała bogactwem kolorystycznym i starannym wymodelowaniem każdej frazy. Zagrany na bis z iście naddunajskim temperamentem "Taniec węgierski" Johannesa Brahmsa potwierdził wrażenie, że muzyka romantyczna jest naturalnym żywiołem Maxima Vengerova.

Dawno nie słyszałam tak cudownie brzmiącej klasyki, a to za sprawą kameralności wykonania. Zarówno w Haydnowskiej Symfonii f-moll, jak i w Beethovenowskim Koncercie skrzypcowym nie brakło potężnych kulminacji, ale jednocześnie dbałość o szczegół, wzajemne słuchanie się, wspólne muzykowanie, miały proweniencję wręcz kwartetową. Dzięki temu słuchacz mógł z powodzeniem "zaglądnąć do wnętrza partytury", bo wszystko w tym wykonaniu było jasne, przejrzyste i doskonale dopowiedziane. A Robert Kabara w roli solisty po prostu zachwycił. Ileż w jego nieskazitelnej grze było uczucia i muzycznej mądrości zarazem, jak pięknie prowadzona była narracja!

Jedną z bezspornych zasług Roberta Kabary, założyciela, szefa i koncertmistrza Sinfonietty Cracovia, jest to, że umie pozyskać do współpracy tak dobrych dyrygentów, jak prowadzący ten koncert Kaspar Zehnder. W Symfonii Schumanna, w której wszystkie cztery części wykonywane są bez przerw, nie rozpłynął się on w pseudoromantycznej, powierzchownej czułostkowości, ale klarownie zbudował zwartą i logiczną formę, a w dalszych punktach programu pokazał lekkość, wytworną elegancję i dobry smak.

Zupełnie inny nastrój wniosła Symfonia kameralna op. 110 bis, będąca aranżacją VIII Kwartetu smyczkowego z 1960 roku. […] Zarówno technicznie, jak i interpretacyjnie jest to pozycja bardzo trudna; tym większe brawa dla zespołu, że zdołał stworzyć piękną, przejmującą interpretację. Powolne części (I, IV i V) utrzymane zostały w głębokiej aurze piana, pojawiające się od czasu do czasu solowe wystąpienia świadczyły o wyczuciu i wrażliwości. Dziarska, a nawet pełna dzikości część druga stanowiła wyraźny kontrast. Oszałamiające tempo wydobyło z kolei wirtuozerię młodych muzyków.

Słuchając w niedzielę w filharmonicznej sali Divertimenta na orkiestrę smyczkową Grażyny Bacewicz, zastanawiałam się, dlaczego tak rzadko nasze zespoły sięgają po utwory kompozytorki, która powinna być stale obecna na naszych estradach, bo jej muzyka to radość i dla słuchaczy, i dla wykonawców. Oczywiście dla wykonawców tej klasy, jaką reprezentuje Sinfonietta Cracovia, która w niedzielny wieczór dała wzorcową interpretację utworu. Muzyka Bacewiczówny mieniła się feerią kolorów i nastrojów, wręcz trudno było uwierzyć, że to gra niewielki zespół smyczkowy. Orkiestra Roberta Kabary jest doskonała!

Poprowadzenie przez kompozytora własnego "II Koncertu skrzypcowego" nadało wykonaniu walor wersji autorskiej, różniącej się od dotychczasowych prezentacji dzieła skondensowaniem potężnego ładunku ekspresji zawartego w muzyce poprzez właściwy dobór temp i rozłożenie akcentów dramatycznych.

Kompozytor znalazł dobrego partnera w Robercie Kabarze grającym partię solową "Koncertu". Krakowski skrzypek, który od 15 lat prowadzi orkiestrę budując codzienny, wysoki jej standard, okazał się wybornym interpretatorem muzyki Krzysztofa Pendereckiego. W ogóle wydaje mi się, że przyzwyczajeni do obecności i działalności Roberta Kabary w Krakowie nie doceniamy właściwie klasy i artyzmu dyrektora Sinfonietty Cracovii.

Jeśli "II Koncert skrzypcowy" Krzysztofa Pendereckiego był w niedzielę dla licznych słuchaczy poważnym i głębokim przeżyciem artystycznym, to wykonana po przerwie "Symfonia Szkocka" Feliksa Mendelssohna porwała ich feerią barw, wręcz malarskością orkiestrowych brzmień. Dyrygent i orkiestra w tym "malowaniu" dźwiękiem stanowili doskonale zgrany organizm, a muzyka niemieckiego romantyka w ich interpretacji urzekała i tak charakterystyczną dla Mendelssohna elfową lekkością i wręcz chorałową powagą, i typowo romantycznym wzburzeniem, i beztroską tanecznością. I tu powiedzieć trzeba: dawno nie słyszeliśmy tak wybornego, wręcz wzorcowego wykonania niełatwej symfonii.