Piotr Anderszewski przyciągnął do sali filharmonii nadkomplet słuchaczy, bo też nieczęsto udaje się zwabić na krajowe estrady naszych najwybitniejszych wykonawców, którzy zrobili światowe kariery. Program koncertu wpisany był w rocznicę Mozartowską: Divertimento F-dur KV 138 i dwa koncerty fortepianowe, A-dur KV 488 i d-moll KV 466. Sinfonietta Cracovia, kierowana od pulpitu koncertmistrzowskiego przez Roberta Kabarę, błysnęła w Divertimencie, przypominając mi stylem gry słynny niegdyś zespół Virtuosi di Roma. Mówienie, że Anderszewski to wielka indywidualność jest już "medialnym banałem", ale w jego interpretacjach nie ma ani cienia banalnej konwencjonalności. Dyrygując dyskretnie od fortepianu, nadał koncertom bardzo spójny charakter. Pierwsze solo fortepianu w Koncercie A-dur wyłoniło się ze wstępnego tutti orkiestry z niezwykłą naturalnością i pozwoliłem sobie na przyjemność delektowania się muzyką Mozarta, płynącą spod palców Anderszewskiego z krystaliczną przejrzystością, bez brania pod krytyczną lupę jego gry. Był mi on sojusznikiem w śledzeniu tajemnicy piękna Mozartowskiej formy i zachowam ten wieczór w pamięci, odnotowując z recenzenckiego obowiązku, że aplauz był entuzjastyczny i po romantyzującym Koncercie d-moll powtórzono na bis Andante z Koncertu A-dur, a potem finał w tempie presto, zagrany rzeczywiście bardzo szybko, ale także con gusto, z wybornym smakiem, co Mozart szczególnie cenił.

Wieczór zainaugurowało wykonane przez orkiestrę trzyczęściowe Divertimento (Kwartet) F-dur KV 138 pod wodzą koncertmistrza zespołu Roberta Kabary. Ta niewielkich rozmiarów błyskotliwa kompozycja przeznaczona na zespół smyczkowy tylko pozornie sprawia wrażenie łatwej. Przed wykonawcami, podobnie jak większość dzieł Mozarta, stawia jednak wysokie wymagania nie tyle techniczne, co interpretacyjne. Sinfonietta doskonale uwypukliła odmienną ekspresję poszczególnych części oraz subtelność w prowadzeniu muzycznych myśli połączoną z elegancją typową dla mozartowskiego stylu. No i wysublimowanie dźwięku oraz niezwykle wyrafinowaną dynamikę, które zapanowały też w dalszych częściach koncertu.

Po krótkiej przerwie i chwili wyczekiwania na scenie pojawił się Piotr Anderszewski. Najpierw zagrał radosny Koncert fortepianowy A-dur KV 488, po nim zaś bardziej dramatyczny Koncert d-moll KV 466. Wykonanie urzekło nie tylko precyzją i wrażliwością, szczególnie słyszalnymi w kadencjach, czy konsekwencją, z jaką Anderszewski prowadzi muzyczną dramaturgię, ale relacjami między fortepianem a orkiestrą. Rzadko możemy obserwować tego rodzaju integrację, w której solista tak umiejętnie wtapia się w zespół, zachowując jednocześnie odpowiednie proporcje dynamiczne. Za majstersztyk uznać należy interpretacje części wolnych koncertów, w których głębia wyrazu poprzez podtrzymywanie przez orkiestrę intymnego nastroju zawartego w partii fortepianu przybrała postać najdoskonalszą.

W koncertach fortepianowych Mozarta ten pianista pięknie kreślonymi frazami przekonuje do swoich racji, sprawnie prowadzi z orkiestrą dialog, zaskakuje niebywałą dramaturgią wypowiedzi.

Występy Piotra Anderszewskiego budzą w Polsce duże zainteresowanie. Nie inaczej było we wtorek w krakowskiej filharmonii. W wypełnionej po brzegi sali wspólnie z orkiestrą Sinfonietta Cracovia wykonał koncerty A-dur KV 488 oraz d-moll KV 466 Mozarta.

Oba utwory, choć odmienne w typie ekspresji, niosły wyraźne piętno stylu Anderszewskiego - pianisty precyzyjnego, z lubością dopieszczającego każdy dźwięk, z namaszczeniem rzeźbiącego frazy, wreszcie potrafiącego umiejętnie wtopić się w brzmienie orkiestry. Muzyka Mozarta pozwoliła mu ponadto po raz kolejny udowodnić, że jest wirtuozem kontrastów.

Szczególnie w koncercie d-moll Anderszewski odważnie zestawiał niemal szmerowe dźwięki z dramatycznymi figurami dźwiękowymi. Jednocześnie przez cały czas trzymał w ryzach tempo, kiedy trzeba powściągał emocje (zjawiskowe wręcz allegro), innym razem zaś bawił się skocznymi melodiami ronda. W pięknej romance fascynował zaś aurą tajemniczości, liryką i niezliczonymi odcieniami piana.

Dyrygując orkiestrą, szczególnym upodobaniem darzył Piotr Anderszewski instrumenty dęte. Pozwalał brylować ślicznej kantylenie oboju czy groteskowym motywom fagotu, słusznie zakładając, że miękko brzmiące smyczki Sinfonietty dadzą sobie bez jego wskazówek radę.

Umiłowanie muzyki o skrajnych emocjach stało się jednak w koncercie A-dur dla Anderszewskiego niebezpieczne. Ostatniej części kompozycji - presto - brakowało bowiem rygoru, a ozdobniki solisty nie grzeszyły przejrzystością. Szczęśliwie muzycy, powtarzając wzorcowo tę część na bis, odebrali malkontentom wszystkie argumenty.

Mogło sie skończyć na ciekawym, efektownym repertuarze. Wydarzyło się jednak znacznie więcej. Sinfonietta Cracovia pod wodzą Johna Neala Axelroda nie tylko fanom muzyki filmowej zafundowała niezapomniany wieczór [...]

Sinfonietta Cracovia odsłoniła pełnię możliwości brzmieniowych. Poszerzony na tę okoliczność do rozmiarów orkiestry symfonicznej z dwoma fortepianami, harfą i rozbudowaną grupą perkusji zespół zachwycił nie tylko ciepłem i głębią brzmienia [...]

- Tak gra orkiestra, kiedy moc jest z nią - zapowiedział Axelrod przed wykonaniem wieńczącej koncert suity z "Gwiezdnych Wojen". I rzeczywiście, Sinfonietta zagrała z iście kosmiczną siłą.

Muzyczna galanteria, jaką nam zaserwowano, została bowiem napisana z pełną znajomością nie tylko kompozytorskiego rzemiosła, ale i psychologicznego oddziaływania muzyki sprzężonej z obrazem na jego odbiorcę. Poszczególne tematy, świetnie zinstrumentalizowane, zostały równie doskonale wykonane. Profesjonalizm muzyków zasiadających w niedzielę na filharmonicznej estradzie okazał się najwyższej próby [...] W sumie wieczór ciekawy, sądząc po tłumie publiczności i jej entuzjastycznych reakcjach - potrzebny. Obyło się na szczęście bez popcornu.

W niedzielny wieczór magia X Muzy przemieniła brzmienie salę Filharmonii w sale kinową. Jeśli kilka nut motywu przewodniego potrafi przywołać żywe obrazy, emocje, bohaterów i ich perypetie, to licznie zgromadzona publiczność w ciągu dwóch godzin obejrzała kilkanaście arcydzieł kinematografii. Rzecz jasna - na ekranie wyobraźni. [...] gratulacje należą się muzykom, zarówno za otwarcie na muzykę inną niż klasyczny repertuar symfoniczny, jak i za świetne wykonanie utworów, które wbrew pozorom nie zawsze są orkiestrowymi samograjami.

Emocjonująco i z typową dla tego zespołu wrażliwością Sinfonietta Cracovia zainaugurowała we wtorek w Filharmonii Krakowskiej swój sezon artystyczny.
Wykonanie kompozycji klasyków wiedeńskich przez wciąż jeszcze młody zespół zdążyło już zdobyć uznanie nie tylko krytyków, ale i melomanów [...] Jednolite brzmienie orkiestry i olbrzymie wyczulenie na barwę, w połączeniu z nieprawdopodobnym wręcz zgraniem i precyzją, sprawiły, że wykonanie to było naprawdę wspaniałe.

Sinfonietta Cracovia zainaugurowała sezon artystyczny jedną z najpiękniejszych choć i chyba najtrudniejszych jego serenad - Serenadą D-dur "Haffnerowską" KV 250 napisaną przez 20-letniego kompozytora z okazji ślubu córki burmistrza Salzburga Siegmunda Haffnera. Przeznaczenie utworu niewątpliwie wpłynęło na jego charakter. Serenada D-dur urzeka pogodą, mimo obszernych rozmiarów ma lekkość bibelotu. Stawia jednak przed wykonawcami poważne zadania. Podstawowym wyzwaniem jest takie zaplanowanie napięć muzycznych, aby z ośmiu części dzieła stworzyć jedność, zbudować konsekwentną dramaturgię muzyczną całości. Dalej - trzeba pokonać techniczne trudności Mozartowskiej partytury, aby uwydatnić wszelkie jej "smaczki" melodyczne, harmoniczne i fakturalne, ukazać jej doskonałość muzyczną. We wtorek Sinfonietta Cracovia prowadzona od pulpitu przez Roberta Kabarę, który był także świetnym wykonawcą solowych partii skrzypcowych ozdobionych przez niego efektownymi kadencjami, w pełni sprostała zadaniu. Radosne, błyskotliwe "Allegra", nostalgiczne "Adagia", taneczne "Menuety" grane stylowo, z pasją i polotem były prawdziwą radością dla uszu i serc.
Po przerwie zapanował poważniejszy nastrój. Drugą część koncertu wypełniły bowiem: "Muzyka żałobna" Witolda Lutosławskiego w wykonaniu Sinfonietty Cracovii interesująco wywiedziona z wiolonczelowego sola, doprowadzona do kulminacji i pięknie wygaszona w emocjach, a wszystko jakby na jednym oddechu, jednym muzycznym łuku; "Symfonia kameralna" op. 110a Dymitra Szostakowicza - muzyka dramatyczna, ostra, zawodząca jak płaczka na polu śmierci, oraz "Chaconna" Krzysztofa Pendereckiego. Słuchałam tego utworu po raz drugi w ciągu kilku miesięcy, a przecież jak kompletną nowość. Ile zależy od właściwego odczytania partytury! W interpretacji Sinfonietty Cracovii urzekała nie tyle uroda muzyki Pendereckiego, co jej głębokie dramatyczne przesłanie.